เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา คือ 4 วันที่แล้ว ผมไปหาหมอฟันมาครับ

หลังจากที่ทนปวดมาก่อนหน้านั้น 4-5 วัน

ปวดฟันมากๆ ยิ่งเวลากินข้าวนี่ อย่าให้เซด

( เพิ่งรู้ว่าไอ้ที่ตัวเองเป็นนี่ เขาเรียกว่า ฟันคุด )

หมอนัดมาผ่า เดือนหน้า นู่น

.........................

 

เดือนนี้ เป็นอะไรที่ ไม่ว๊างงง ไม่ว่าง จริงๆ เลย ให้ตาย

แต่ก้อยังมีเวลามานั่งเล่นเนต เล่นดอทเอ ซะงั้น

ว่าจะกลับ กทม ไปหาสาวสวยที่รัก ( แม่-พี่สาว )

ก้อดันไม่ว่างเลยซะนี่

อาทิตย์นี้มีสอบ TOEIC

เสาร์-อาทิตย์หน้า ไปแข่งครอสเวิร์ดที่ บางนา ก้อจริง แต่คงไม่ได้นอนบ้าน ( เช่นเคย )

อาทิตย์ต่อไป สอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น ( ย้ำอีกรอบ ผมไม่ได้หวังจะผ่านนะครับ แค่ลองเข้าไปสอบดู เฉยๆ )

คงได้กลับทีก้อนู่นนน ช่วงวันพ่อ

..............................

 

พูดถึงครอสเวิร์ด ก้อนึกขึ้นได้

จะแข่งกีฬามหาลัยอีก 2 เดือนแล้วนิ

ไม่ถึง 2 เดือนดี ด้วยซ้ำ

ไม่ได้แตะดิก กระดาน

ขณะที่ชาวบ้านเขาซ้อมกันบ้าคลั่ง หวังเหรียญรางวัลกันเต็มที่

ขณะที่การแข่งขันปีนี้ก้อ ค่อนข้างสูง

โกมล น้องดุ่ย - 2 ตัวแทนประเทศไทยไปแข่ง WSC มาหมาดๆ

ทีม มก. ก้อน่ากลัว

แล้วยังมีเซียนซุ่มอีกจำนวนหนึ่ง ที่เรายังไม่เคยเห็นฝีมือ

อ้อ เกือบลืม ว่าที่แชมป์โลก คนนั้นไปเสียฉิบ

แต่เอาเถอะ เอาเข้าจริงๆ ผมก้อต้องหาเวลาให้กับ ครอสเวิร์ด จนได้ล่ะน่า แต่ไม่ใช่ช่วงนี้ ก้อแค่นั้นเอง

..............................

 

เมื่อวานได้มีโอกาสไปดูน้องๆ ซ้อมโชว์เชียร์ ที่สนามกีฬากลาง

รู้สึกว่าน้องปีนี้ให้ความสนใจและร่วมมือกันอย่างน่าพอใจ โชว์สปิริตกันเต็มที่

ผมก้อ อดเป็นห่วงน้องคนนึงไม่ได้ ( น้องเขาคงไม่เค้ามาอ่านหรอก )

น้องคนนี้ ผมเองก้อไม่ค่อยได้สังเกตเค้าเป็นพิเศษนักในช่วงเชียร์

มารู้เอาทีหลังว่า น้องคนนี้ กลัว staff ว้าก มากๆ

มากขนาดที่ว่า อยู่ใกล้แล้ว ไฮเปอร์จะขึ้น

แม้จะปิดเชียร์ไปนานแล้วก้อตาม แค่เข้าไปเดินคุยทำมะดาๆ น้องยังวิ่งหนีป่าราบ ( จริงๆ )

ผมเองเม่งก้อสันดาน รู้ว่าน้องเขากลัว ร่างกายไม่แข็งแรง ก้อยังไปแกล้งๆ แหย่ๆ อยู่เรื่อย

 

ผมเห็นน้องคนนี้เมื่อวาน อยู่บนสแตนด์ ร้องเพลงกับเพื่อนๆ

อยู่ๆ ก้อเวียนหัว พี่ ๆ ได้ช่วยกันพาออกมาพักด้านนอก

ถ้าเป็นน้องคนอื่น ผมก้อเป็นห่วงเหมือนกัน แต่คงไม่มากเท่าน้องคนนี้

 

ผมลังเล

 

อยากเข้าไปดูอาการน้อง แต่ก้อกลัวว่า น้องอาจจะยังกลัวๆ อยู่ เด๋วอาการจะไปกันใหญ่

ตอนแรกเลยได้แต่ดูอยู่วงนอก

ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงห่วงน้องคนนี้มากเป็นพิเศษ

( อย่าเข้าใจผิด ไม่ได้จะม่อเด็ก แต่รู้สึกเป็นห่วงจริงๆ อาจเป็นเพราะผมชอบไปแหย่ ไปแกล้งน้องเค้าบ่อยด้วยแหละมั้ง )

ใจจริงผมอยากจะให้น้องเขา ไม่ขึ้นสแตนด์อีก ด้วยว่าเป็นห่วง

แต่พอได้เข้าไปคุย....

 

"หนูไหวค่ะ" ( ชูสองนิ้วประกอบ )

เด็กหญิงตัวป้อมๆ ใส่แว่น แก้มป่องๆ ตาโตๆ

ยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่ สวนทาง กับสุขภาพร่างกายของตนเอง 

 

ขอให้หนูร่างกายแข็งแรงขึ้น อย่าหักโหมมากนะ พี่เป็นห่วงจริงๆ

 

.........................................

 

อย่าลืมไปดูโชว์เชียร์ของทุกคณะ ( วิทยาเขตหนองคายด้วย )

วันอาทิตย์ที่ 18 นี้ ตอนหัวค่ำ

ว่างๆ ก้อแวะไปดูกันหน่อยนา

.........................................

 

โทรศัพท์ตังหมด

ไม่มีตังเติม

ทำไงดีวะ

ใจจะขาดแล้วเฮ้ย !